Categorieën

roaring twenties

The Roaring Twenties

De roerige jaren twintig begonnen aan het eind van de Eerste Wereldoorlog (1918). Amerika had geholpen het oprukkende Duitse leger binnen Europa terug te dringen. Veel landen in Europa hadden een lege staatskas en veel schulden. Wegen, bruggen en woningen lagen letterlijk plat. Industrie moest nog worden opgebouwd. Ook Amerika leed onder werkloosheid, armoede en inflatie door de grootste bankencrisis ooit. Het waren jaren van onrust en grote veranderingen. 

De Drooglegging van Amerika

De crisis bracht werkloosheid en armoede en daarmee groeide het gebruik van alcohol uit tot een nationaal probleem. Veel ellende werd ‘weggedronken’. In 1920 werd alcohol in de Verenigde Staten van Amerika verboden. De alcoholhandel verhuisde naar het illegale circuit.

De Amerikaanse Maffia

Begin 1900 was er een massale emigratie van Zuid-Italianen naar de Verenigde Staten. Daarmee deed de Siciliaanse ‘Mafia’, door henzelf ‘La Cosa Nostra’ (onze zaak) genoemd, zijn intrede. De Maffia maakte profijt van de drooglegging door illegaal gestookte alcohol te verhandelen. Het werd massaal gedronken in rokerige cafés, nachtclubs, casino’s en kamertjes achteraf. Hoogtijdagen voor smokkel, drugs, prostitutie, gokken, chantage en moord. ‘Afrekenen’ kreeg een hele nieuwe betekenis. Al Capone is de bekendste gangster uit deze periode. Vito Andolini Corleone en zijn zoon Michael Corleone werden door de films ‘The Godfather’ de beroemdste fictieve maffiabazen. 

De Charleston 

De Charleston is de beroemdste dans uit The Roaring Twenties. De naam doet vermoeden dat het allemaal begon in Charleston, South Carolina, Amerika. Maar nee, in Nigeria en Ghana zijn de typerende bewegingen al veel eerder als volksdans aangetroffen. De negerslaven namen de Afrikaanse dans mee naar Noord-Amerika. Rond 1900 werd het populair in de zuidelijke staten, vooral in de havenstad Charleston. Werkzoekende arbeiders brachten de dans naar zwarte wijken van New York.  Daar danste men tot diep in de nacht op pianomuziek vol met jazz en blues invloeden. In 1923 ging de zwarte musical ‘Runnin’Wild’ in première waarin gedanst werd op een liedje met de titel ‘Charleston’. Het liedje was niet bijzonder maar de dans sloeg in als een bom. De manie bereikte enkele jaren later Europa. Toen Josephine Baker de charleston solo in Parijs danste was er geen houden meer aan. De charleston was wild en wulps. De jongeren konden eindelijk, na de ontberingen van de eerste wereldoorlog, dansend de herwonnen vrijheid vieren. De degelijke burgerij vond het uitbundig gezwaai van armen en de hoog zwiepende benen aanstootgevend en vulgair. Op sommige plekken in de VS maar ook hier, door de streng christelijke burgemeester in Amsterdam, werd de dans verboden. De heftigste hype duurde nog geen twee jaar. Des te bijzonder is de indruk en invloed die de charleston tot de dag van vandaag heeft nagelaten.

De Charleston als muziek en dans is onlosmakelijk verbonden aan de mode van The Roaring Twenties. In de eerste wereldoorlog (1914 - 1918) was een groot deel van de mannen als soldaat gerekruteerd. De vrouwen moesten daardoor volop meedraaien als werkkracht. Daar lag de eerste aanleiding om de korsetten massaal thuis te laten. Na 1920 veranderde de vrouwenemancipatie  de mode voorgoed. Jurken gingen van op de enkels naar ruim erboven tot zelfs net boven de knie. Voorheen werden lichaamsvormen juist benadrukt en toen was daar de snit zonder taille. Rechte jurken was het modebeeld, waaronder een jongensachtig lichaam werd gesuggereerd. De eerste broeken en catsuits deden hun intrede. Nog nooit waren de vrouwenkapsels zo kort. Jonge vrouwen die hun vrijheid blij provoceerden werden ‘flappergirls’ genoemd. Ze hadden zware make-up, dronken alcohol, rookten en reden auto. Ze was uitdagend, zelfbewust en ruimdenkend over seks. In ieder geval; voor die tijd.

Kledingadvies voor de Roaring Twenties 

De modebewuste vrouw in de jaren van de Charleston draagt een ruim vallende jurk met eindeloos parelsnoer, lange handschoenen en een boa of vossenbont over de schouder. De avondjurk heeft een diep decolleté of laag uitgesneden rug en lange franjes die wild meedeinen op de charleston. De boblijn is een ‘must’. Hoofddeksels in overvloed.  Van badmutsachtig met veel of juist zonder opsmuk tot baret. Ook de Egyptische kralenmuts en Indianen hoofdband met veren zijn legendarisch. En als ‘flappergirl’ word je pas echt serieus genomen met een sigarettenpijpje.  

Een gangster uit de Roaring Twenties hecht grote waarde aan zijn uiterlijk. Zijn gleufhoed met brede rand is nooit meer uit het modebeeld verdwenen. Hij maakt indruk met zijn breedgeschouderde krijtstreepkostuums en prominente stropdas of strik. Een witte zijden sjaal hangt semi-nonchalant langs de brede revers. Bretels, witte slobkousen en een dikke sigaar in de mondhoek zijn onontbeerlijke details. En het revolver paraat in het borstholster maakt een echte maffioso af....